Suwarin's Works

 

ชื่อภาพ Hearts floating away

 

อาทิตย์แรกหลังปีใหม่ ก็ยังไม่มีงานส่งมาจากญี่ปุ่น ก่อนเข้าอ๊อฟฟิศวันนี้เลยหาแรงบันดาลใจจากนิตยสารแฟชั่นที่ขายอยู่ในเซเว่น ก็เลยได้ Cheeze  Looker มา (หน้าปกผู้กองเบิร์ด) เป็นหนังสือแฟชั่นสำหรับผู้ชาย 555+ แต่ได้ไอเดียลายเสื้อมาใส่ในคาแรกเตอร์ผู้หญิง จริงๆ สเก็ตเบคกราวน์ทิ้งไว้อีกแผ่นหนึ่ง แต่ยังไม่สมบูรณ์ ตั้งใจจะให้เธอยืนอยู่ในรถไฟฟ้า ตรงข้างประตู สายตาทอดยาวไปนอกประตูอย่างเหมอลอย คล้ายว่าเธอกำลังคิดถึงใครอยู่ ขอเวลาหาตัวอย่างภาพในรถไฟฟ้าก่อน เสร็จแล้วจะมาอัพเดดอีกรอบ

 

มีอยู่ครั้งหนึ่ง ได้เจอกับคุณ Kusuda Satoru ซึ่งเป็น Animation Director เรื่อง Super Doll Licca-chan เขียน Storyboard Dragonball เป็นอนิเมเตอร์รุ่นเก่าในวงการของญี่ปุ่น โชคดีที่ตอนนั้นมีการติดต่อกับทางบริษัทที่เราทำนิดหน่อย ก็เลยได้ไปทานข้าวด้วย แกก็เปิดโอกาสให้ถามคำถามผ่านล่าม เราก็เลยถามว่าทำไม Animator ญี่ปุ่นถึงวาดรูปได้เก่งมาก เขามีวิธีการอย่างไร แกก็ตอบทันที ข้อแรกความมุ่งมั่นและตั้งใจ ข้อสองคือการใฝ่รู้ ศึกษาจากหนังสือ Animation หนังสือ Arts หนังสือแฟชั่น แล้วก็ดูหนังให้มากๆ เขาว่าเมืองไทยโชคดี ค่าดูหนังราคาถูกกว่าบ้านเขาเยอะ (แต่อยากจะบอกว่ารายได้เราน้อยกว่าบ้านเขามากๆ ) 

 

ซึ่่งการที่ได้ดูหนังสือแฟชั่นสิ่งที่เราจะได้เรียนรู้ก็คือ รูปแบบการแต่งกายที่หลากหลาย การโพสต์ท่าของนางแบบ นายแบบที่สามารถจำมาใช้ในงานได้ 

 

พึ่งคิดได้เมื่อตอนเกือม 3 ทุ่มกว่า อยากวาดการ์ดปีใหม่กะเขาบ้าง นั่งคิดนั่งวาด เอาแบบเสร็จให้ทันก่อนปีใหม่ ตั้งใจวาดแบบไม่ต้องคิดมาก เอาแบบขำๆ ดูแล้วสบายใจ หนี้น้ำได้เป็นพอ 555+

 

อาจมีส่วนขอ่งดาวเสาร์ที่มีเลขเจ็ดไทยอยู่ สาเหตุเพราะว่าปีนี้ทางโหราศาสตร์ดาวเสาร์ได้เข้ามาเล็งดวงเมือง สัญลักษณ์ของดาวเสาร์ทางโหราศาสตร์ไทยก็คือเลขเจ็ดนั่นเอง

 

 

สวัสดีปีใหม่นะค่ะ ขอให้ทุกคนมีความสุข แคล้วคลาดปลอดภัยจากภัยพิบัติต่างๆ ผ่านพ้นปี 2012 ไปด้วยกันอย่างมีความสุข

皆さん, 明けましておめでとうございます. 良いお正月をお迎えください

เอาภาพเก่าที่เคยวาดมาวาดใหม่ตอน 2 จ้า 

 

ภาพนี้เคยวาดเมื่อปี 08 สิ่งที่เอามาปรับใหม่คือหน้าตา ใส่หมวกหมีเข้าไป ตรงปลายด้ามของเคี่ยวก็ติดหัวหมีเข้าไป ติดลายอุ้งตีนหมีเข้าไป เปลื่ยนลายกระโปรง สิ่งที่ชอบในภาพนี้ที่สุดก็คงเป็นหมวกหมี พอสแกนเข้ามาดูในคอมขนาดย่อแล้ว รู้สึกหัวมันโตไปหน่อย แต่ไม่เป็นไร อนิเมชั่นหลายเรื่องของญี่ปุ่น คาแรคเตอร์ที่ดูหัวโตก็มีเยอะ แม่หนูคนนี้ก็อายุไม่เกิน 16 ปีหรอ ยังโตได้อีก ^^

 

ภาพนี้เป็นอีกภาพที่ อ.ฟูจิซาว่า โทรุ (คนที่เขียนคอมมิคเรื่อง GTO) เลือกมา ลายเสื้อคลุมด้านใน เป็นลายแผงวงจร เสื้อตัวนี้คงมีอะไรพิเศษแน่ ร่มคันนั้นด้วย ถ้ากางได้ก็ตั้งใจจะให้มีลวดลายอยู่ข้างในเช่นกัน

 

เล่านิดนึ่ง ตอนนั้นที่ อ.ฟูจิซาว่า มาเยื่ยมที่อ๊อฟฟิศ Digicrafts เพราะว่าทางแผนกอนิเมชั่นได้รับจ้างทำโปรเจคทำเกมปาจิงโกะเรื่อง Senkoku ซึ่งได้รับการออกแบบคาแรคเตอร์โดย อ.ฟูจิซาว่า ส่วนเราก็เป็น 1 ใน 3 คนของทีมเกงกะ [key animator] ในตอนนั้น ให้วาดภาพนิ่งคาแรคเตอร์ของแก ลงบนกระดาษไซส์ประมาณ A2 ซึ่งจะมีคนร่างแบบหยาบๆ มาให้เราก่อนในชั้นแรก แล้วเราจึงมาลงรายละเอียด เก็บทั้งสัดส่วน หน้าตา เครื่องแต่งกาย งานยาก แต่สนุกมาก แล้วก็ภูมิใจมาก

 

ส่วนภาพนี้ แก้มาหลายรอบ รู้สึกว่ายังไงก็ยังดูไม่สมบูรณ์ รอแก้ใหม่รอบหน้านะพ่อนักดาบ หน้าตาก็ไม่โดดเด่น มือซ้ายก็ดูอ่อนแรง องศาของแขนซ้ายดูแปลกๆ อาจจะลองวาดให้ศอกห่างจากสีข้างมากขึ้นในคราวหน้า ต้องหัดตำหนิงานตัวเองไว้ด้วย จะได้พัฒนา 

 

สรุปได้ภาพเข้าคิวรอลงสีเพิ่มขึ้นอีกแล้ว การวาดงานของตัวเองช่างมีความสุขจริงๆ 

ขุดของเก่าที่เคยวาดมาดูก็พบว่างานบางชิ้นก็สวยดีนะ(อิอิ...ชมตัวเอง) มีไอเดียบางอย่างน่าสนใจ แต่จากประสบการณ์และความรู้ ณ ขณะนี้ ซึ้งมากกว่าตอนนั้นแน่ๆ คิดว่าต้องปรับเปลี่ยนสัดส่วน หน้าตา และท่าทางบ้าง ภาพก็จะดูดีขึ้น 

 

ตอนทำงานอยู่ที่เก่า ประมาณ 2 ปีที่แล้ว ได้มีโอกาสพบกับ อ.ฟูจิซาว่า โทรุ คนที่เขียนคอมมิคเรื่อง GTO นั่นเอง เขามาเยี่ยมที่บริษัทเพราะมีงานที่ร่วมกันทำอยู่ ในตอนนั้นเจ้าของบริษัทได้บอกว่าใครมีภาพวาดอะไรให้ อ. ช่วยแนะนำได้ เราพอมีภาพเก็บอยู่ที่โต๊ะ 5-6 ภาพพอดี เลยให้ อ. ดู สรุปแกเลือกมา 2 ภาพที่แกชอบ คือภาพหญิงนักดาบคนนี้ กับอีกภาพกตอนนี้กำลังแก้ไขอยู่ สิ่งที่แกแนะนำคือ ให้ระวังเรื่องสัดส่วน และแกก็บอกว่าคนเป็นอนิเมเตอร์นี่วาดได้หลายสไตล์ ต่างจากคนเขียนมังงะที่วาดได้เฉพาะแนวเท่านั้น นั่นสิก็คนเขียนอนิเมต้องเจองานหลากหลายรูปแบบ แต่มีอยู่แบบที่เรารู้สึกว่าเราเขียนไม่ได้แน่ๆ นั่นคือ Moe สไตล์ ว่าจะหัดวาดอยู่

 

ส่วนภาพนี้เคยวาดเมื่อตอนทำงานใหม่ๆ เกือบ 10 ปีที่แล้ว ชอบเครื่องแต่งตัวที่มันดูประหลาด ไม่รู้เป็นทหารของดินแดนไหน จับเอามาแก้หน้า หดคอ วาดผ้ากันเปื้อนให้ยาวขึ้น ลืมเอาภาพเก่ามาลงด้วย ไว้วางๆ จะเอามาลงเทียบดู

ส่วนงานนี้เป็นดีไซน์ ตัวละครงานโฆษณาลูกอม Morr ที่ทำให้กับบริษัท Digicrafts ตอนนั้นวาดขึ้นมากันหลายคน คนละชุด แล้วส่งให้ลูกค้าดู ผลปรากฏว่างานทั้งหมดที่ส่งไป มีตัววัวของเราตัวเดียวที่ผ่าน ส่วนคาแรคเตอร์ตัวอื่น ลูกค้าขอดูใหม่ หลังจากนั้นหัวหน้าก็เลยขอจัดการกับคาแรคเตอร์เอง เราจึงจบหน้าที่ดีไซน์เพียงเท่านั้น ไปเขียนส่วนอื่นต่อไป เสียดายคาแรคเตอร์ เด็กหญิง เด็กชาย (ทรงผมเขาวัว) เราว่าน่ารักดี เลยเก็บเอามาตัดเส้นใหม่ เตรียมไว้ลงสีต่อไป

 

ช่วงนี้กำลังรื้องานเก่าๆ ออกมาแก้ใข แก้แล้วก็เข้าคิวรอลงสีต่อไป การได้เขียนงานตัวเองนี่มันมีความสุขดีจริงๆ

 

หลังจากที่อพยพจากเขตบางแค ไปพักที่ระยองเกือบ 2 อาทิตย์ ไปเช่าอพาตเม้นท์อยู่ (พี่สาวเป็นคนเช่า เพราะเราจนไม่มีเงินมากขนาดนั้น) ก็เลยหอบโน้ตบุ้ค แล้วก็หนังสืออีกหลายเล่มไปที่นู้นเพราะว่ากลัวจะไม่มีอะไรทำ สรุปกิจกรรมที่ทำที่ระยองก็คือ นอน กิน อ่านหนังสือ เสพข่าว เพ้นท์รูป นอน กิน นอน กิน เดินเล่น แต่ไม่ได้อยู่ริมหาดนะ งบประมาณไม่เยอะขนาดนั้น ซึ่งจริงๆ ที่บ้านน้ำก็ยังไม่เข้า เพราะบ้านค่อนข้างสูง อยู่บางแคแต่อยู่บนถนนกาญจนาภิเษกก็เลยโชคดีไป จึงท่วมเฉพาะในซอย แต่ก็ทำให้เข้าออกบ้านลำบากมาก

 

แต่จริงๆ การหยุดยาวๆ แบบนี้ก็รู้สึกดีมากๆ เหมือนได้ปิดเทอม ได้พักผ่อน ทั้งมีช่วงที่ไม่ต้องคิดอะไร และช่วงที่คิดว่าอนาคตควรจะทำอะไร หลังจากชาจท์แบตเต็มแล้ว คงจะทำอะไรได้เต็มที่

 

ดูวี่แววแล้วน้ำก็ไม่ลดซักที เลยกลับเข้ามาอาศัยอยู่บ้านเพื่อนน้องแถว อ.เมือง นนทบุรี จะได้ไปทำงานที่บริษัทได้ หยุดนานๆ เดี๋ยวจะตกงานเอา หวังว่าไม่เกินอาทิตย์หน้าคงกลับเข้าบ้านได้นะ ได้โปรด...

 

ส่วนภาพนี้ก็เป็นฉากการต่อสู้ในเมืองร้างที่ถูกน้ำท่วม ท่วมจนคนอพยพหนีไปหมด นางเอกของภาพก็ตามล่าปีศาจเข้ามาในเมืองนี้ ตั้งใจเพ้นท์ภาพนี้ในโทนมืด คงเป็นการต่อสู้ที่ยากลำบากพอควร เบคกราวน์อาจจะดูทื้อๆ ตรงไปหน่อย จะพยายามพัฒนาต่อไป แต่ภาพรวมแล้วก็ค่อยข้างพอใจ

 

คิดว่าสไตล์งานของตัวเองคงจะออกมาในลักษณะแบบนี้ เพราะเอกลักษณ์เฉพาะตัวเป็นเรื่องสำคัญสำหรับนักวาดภาพประกอบ ใครเห็นภาพไม่ต้องเห็นลายเซนต์ก็สามารถรู้ได้ว่าเป็นภาพวาดของใคร หารูปแบบที่ตัวเองชอบแล้วผสมผสานรวมเข้ากับประสบการณ์การวาดของตัวเองก็น่าจะสร้างเอกลักษณ์ของเราออกมาได้ และหากวาดบ่อยๆ มีภาพผลงานออกมามากๆ ก็จะเห็นความเป็นตัวเองชัดขึ้น

 

สรุปสุดท้านนี้ ขอให้น้ำลดเร็วๆ เถอะ เพี้ยง!!!

 

สมัยที่ทำงานแรกๆ นั้น พี่ๆ ร่วมงานมักจะชอบวาดภาพสไตล์ที่มีสัดส่วนชัดเจน มีกล้าเนี้อชัดเจน เท่าที่คุยกันพี่ๆ รุ่นนี้เขาจะได้แรงบันดาลใจจากคอมมิคเรื่องเคนชิโร่มาก ส่วนเราและเพื่อนที่มาฝึกพร้อมๆ กัน ก็จะชอบสไตล์ที่เบาลงมา แต่ก็ยังมีสัดส่วนที่สมจริง แต่ไม่เล่นกล้าม 555+ ถ้านั่งคิดถึงการ์ตูนสมัยที่เราได้ดูตอนเด็กก็น่าจะเป็นเรื่องดราก้อนบอล เซนต์เซย่า เซเลอร์มูล ชูราโตะ วาทารุ ฯลฯ แต่ปัจจุบันเห็นน้องสมัยนี้ชอบวาดภาพสไตล์ "โมเอะ" กัน สาวโมเอะน่ารักๆ ตาโต มีโป้ๆ บ้าง

 

แรงบันดาลใจคนละยุคสมัย ก็ส่งผลมาถึงความต่างของสไตล์ในการวาดภาพได้

 

ภาพนี้ลองวาดดู แต่รู้สึกว่าไม่ค่อยจะโมเอะเลย

 

 

วันนี้ไม่มีงาน ทางญี่ปุ่นไม่กล้าส่งงานมาให้ เพราะทราบข่าวสถานการณ์น้ำท่วมในไทย ว่างก็เลยวาดรูปนี้ขึ้นมา เป็นฉากต่อสู้ในเมืองร้าง ที่เคยถูกน้ำท่วม

 

แล้วก็รอวันพรุ่งนี้ว่าทางญี่ปุ่นจะส่งงานมาให้ไหม ที่แน่นอนคือเมืองไทยนับแต่ช่วงนี้ไปลำบากแน่นอน เตรียมใจที่มีสติไว้รับกับสถานการณ์ในอนาคตให้ดี คาดว่าอย่างน้อยๆ ประมาณ 3 ปีในการฟื้นฟู